COLUMNS: RUST ZACHT ANNE FABER

COLUMNS: RUST ZACHT ANNE FABER

Artikel geschreven op 12 oktober 2017.

Rust zacht Anne Faber.

Het is vrijdag 29 september, wanneer jij bezig bent met een fietstocht, waarvan je nooit meer levend terug zal keren. Ineens weet heel Nederland wie jij bent, wat voor fiets en rugzak je had en wie jou vriend is en de route die jij de beruchte vrijdag afgelegd zou hebben.

Naast dat we jou in één klap hebben leren kennen als de “vermiste Anne”, begint ook gelijk het speculeren. Want waarom fiets een meisje zo alleen in het donker? Voor mijn gevoel denkt iedereen dat die politie agent is en besluit ik om geen reacties meer te lezen op Facebook.

De dagen gaan voorbij en vele zoektochten zullen volgen. Maar waar jij zou zijn, dat wisten we tot op de dag van vandaag niet. Inmiddels heb ik de hoop opgeven.. in mijn optiek is elke dag die je langer weg bent, een dag minder kans op leven.

En afgelopen maandag was daar Michael P. Alles wees erop dat hij met je vermissing te maken zou hebben. Ik kan nog steeds niet geloven dat zo’n iemand met een flink verleden, weer vrij rond mag en kan lopen. Vanmiddag las ik in de krant over de instelling waar hij heeft gezeten. Met kippenvel en ongeloof vouw ik de krant op en leg deze weg. Dit is een bizar verhaal en kan niet geloven dat dit werkelijk gebeurd in een instelling voor zulke mensen.

Om zes uur als ik klaar ben met werken, kijk ik even op NU.nl en lees daar dat jou ontzielde lichaam is gevonden. Eindelijk, na twee weken ben je er weer. Alleen niet zoals we hadden gehoopt; levend. Maar wel zoals we hadden verwacht; dood. Wat er precies is gebeurd dat weten we niet en eerlijk gezegd zou ik ook niet weten of ik dat zou willen. Het moet gruwelijk zijn geweest.. dat kan gewoon niet anders.

Anne, wat jou is overkomen, had elke vrouw kunnen overkomen. Zo jong, kwetsbaar en in de bloei van je leven. Veel te vroeg en op een ruwe manier het leven ontnomen.

Ik klik mijn Facebook open en zie dat heel Nederland meeleeft met jouw familie, vrienden en kennissen. Ondanks dat we tegenwoordig veel commentaar hebben op social media, is dit dan weer een kant die toch wel bijzonder is op dit soort momenten. En scroll ik wel door de reacties heen.

Op dit soort momenten is Nederland één en daar mogen we trots op zijn ♥️



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *